Time flies when you’re having fun! en dat is zeker waar. Nog een weekje en dan zitten er alweer 5 maanden Italie op. Na een weekje briljant strandjes hoppen op Sardinie ben ik met een nachtbootje weer op het vasteland aangekomen. Ik verblijf momenteel in Lucca, de parel van Toscane en geboortestad van Puccini (voor de connaisseurs ).

Mijn reis op de tweewieler is uiteraard niet compleet zonder een hommage aan meneer Vespa  te brengen, dus ik vertrek morgen naar het erfgoed van meneer Piaggio, de vespafabriek in Pontedera om vervolgens door te rijden naar Cinque Terre, 5 kleine dorpjes aan de Toscaanse kust. Het plan om de trein te nemen vanuit Bologna wordt ernstig verstoord door andere toeristen die heel graag naar Nederland willen, dus ik moet noodgedwongen zo’n 150 km verder rijden via Genova naar Alessandria om alsnog de terugreis in te zetten. Ach, zo kom je nog eens ergens .

Als alles meezit kom ik uiteindelijk 8 september aan…… in Dusseldorf! Om de reis vervolgens in stijl af te sluiten staat er nog zo’n 180 km richting Breda op het programma. Waarom ook niet…?!

A Dopo!

Ciao!

mi scusi per il silenzio, maar Internet is hier traag en duur en bovendien kan ik nergens mijn foto’s hier kwijt, dus de verhalen moeten maar even op zich wachten. Nog steeds alles top hier, de vespa doet het nog en het is ‘bloody hot’! Ik slijt vanavond mijn laatste avond in Napoli en vertrek morgen met de nachtboot naar Sardinie voor een weekje strand hangen en beetje rondrijden. Tijd om met de billen op het strand te liggen!!

02/08/09

Met een volle tank vroeg op weg naar Pienza. Het lastigste aan reizen zonder meneer TomTom die zegt waar je heen moet, is het vinden van de juiste regionale weg. Nu beland ik dus ook weer op de verkeerde weg, maar wat een fantastische misvatting. Deze weg leidt me dwars door Le Crete, een regio in Toscane met een compleet ander landschap, gedomineerd door ruige zandgronden, droge hooivelden en imposante rotspartijen. De vergezichten zijn fenomenaal en ik moet me inhouden om niet om de vijf minuten te stoppen om een foto te maken, er ligt tenslotte nog zo’n 120 km voor me vandaag.

Een kopje koffie in het plaatsje Ansciano vervolmaakt het begin van de dag doordat la vespa veel bekijks heeft. Een paar oude mannetjes discussieren driftig over het model, welk jaartal etc… voordat ze me aanspreken en ik ze van alle informatie kan voorzien. Tegenover het cafe spelen twee oude mannetjes een kaartspel onder het oog van de lokale bevolking. Gemoedelijk sfeertje.

Vanuit Asciano bereik ik Pienza, een klein pittoresk plaatsje waar Pius II zijn nodige sporen heeft achtergelaten. Eigenlijk mag ik niet in het centrum komen, maar stoicijns parkeer ik de vespa op het mooiste plein van het dorpje. Als een paar oude Italianen me hoofdschuddend aankijken en wijzen op de naderende boete, besluit ik Pienza maar te laten voor wat het is en mijn reis te vervolgen naar Montepulciano, beroemd om haar ‘vino nobile’.

Na werkelijk duizenden zonnebloemen te zijn gepasseerd ondervind ik hetzelfde verkeersprobleem in Montepulciano. Hier kan ik eveneens niet in het centrum komen en lokale inwoners wijzen me op de enige optie, de boel achterlaten op de parkeerplaats. Omdat ik niet graag de steile, middeleeuwse straatjes met 35 graden en volle bepakking wil betreden en evenmin mijn bagage onbeheerd achter wil laten, is dit het einde van mijn bezoek aan Montepulciano. Peccato, geen vino nobile voor mij.

Via Chiusi kom ik terecht in de periferie van Perugia en hier mis ik meneer TomTom opnieuw een beetje. Het blijkt nogal een opgave om in het historisch centrum te komen en eenmaal aangekomen wordt het een beproeving om naar boven te komen. La vespa moet hard werken in de eerste versnelling :) .

Hard werken wordt echter beloond en ik arriveer in een schitterend oud hostel, hartje centrum met een uitzicht over de stad en de velden van Umbrie. Ik had het slechter kunnen treffen…

01/08/09

Met een enthousiaste wekkerstand van half acht toch maar tot half tien uitgeslapen. Vandaag een dagje Siena op het programma wat resulteert in een dag toeristen kijken. Omdat ik al eerder in Siena ben geweest hoef ik niet zoals de vele aanwezige dagjestoeristen van kerk naar kerk te hoppen, maar kan ik rustig op mijn slippertjes door de stad slenteren. Hoewel ik me onlangs nogal negatief over de Amerikaanse toeristen in Florence heb uitgelaten, brengt ons volk het er niet echt veel beter van af.

De Costa del Sol lijkt niet langer de nummer 1 vakantiebestemming van de gebruinde, geblondeerde Nederlander. Ik vrees dat Toscane toch echt deze plek heeft overgenomen. Overal hoor je Nederlandse gezinnen over de meest bekende, miniscule vakantie ergenissen. Jullie begrijpen dat ik op elk gewenst moment mijn beste Italiaans er uit gooi en rondloop met een Italiaanse krant om hier vooral niet mee geassocieerd te worden (hehe).

Desondanks is het vermakelijk om aan te zien/horen. Krijsende kinderen vragend om ijsjes, ooh’s en aah’s bij elk oud gebouw en bovenal vooral veel Nederlandse zuinigheid op de terrassen van Il Campo, het meest beroemde en natuurlijk duurste plein van Siena…

31/07/09

Het laatste dagje Florence staat voor de deur, maar omdat ik moeilijk al mijn spullen op de vespa mee kan nemen moet ik nog het een en ander naar Nederland opsturen. Vrijdagochtend stipt om 09.00 sta ik op het postkantoor om een typisch staaltje van Italiaanse bureaucratie mee te maken. Mijn vakkundig ingetape’de verhuisdoos van Praxis evenals een a4-papier doos kan niet zomaar verstuurd worden. Volgens een lieftallige ouwe Italiaanse tang werkzaam bij het postkantoor, dien ik beide dozen volledig van bruin plakband te voorzien zodat er geen enkele letter van de originele verpakking te lezen is. Moet je voorstellen dat een doos gewoon naar Praxis of een Italiaanse A4-papierfabriek zou worden verstuurd. Klinkt logisch (uhuh…).

De dame blijkt echter niet van gedachte te veranderen dus stap ik vol goede moed naar de balie van de kantoorartikelen waar geheel verrassend natuurlijk nog geen klein doorzichtig stukje plakband is te kopen. De dame achter het loket die me rustig gade slaat besluit me tegemoet te komen met bruin papier waar ik na aankoop van tape uit een andere winkel alsnog een fijne plakbandfetish heb weten te ontwikkelen. Met 5 formulieren en 1 uur en twintig minuten verder lijken de pakketjes dan toch echt opgestuurd te worden. Hoera! Eindelijk ontbijten!

Tijdens het ontbijt bij de meest gedistingeerde koffietent van Florence (Gilli’s waar paps en mams nog zittend 6 euro voor een cappuccino hebben betaald terwijl het aan de bar gewoon 0,90 euro is ) ben ik nog getuige van de meest onbeschofte gast die je in je horecazaak kan treffen, de Amerikaanse toerist.  Een kutjochie van een jaar of 12 die nauwelijks engels kan praten, laat staan Italiaans, behandelt de dame achter de balie als een imbeciel omdat ze niet begrijpt dat het verwende joch een Italiaans broodje wil hebben wat toevallig op een donut lijkt… Met een briljante horeca-glimlach verpakt ze het broodje in een servetje om het aan de jongen te overhandigen. Ik blijf bewondering hebben voor de Florentijnen.

Rest nog een voortreffelijke lunch bij Mario…

Met een laatste Bistecca alla Fiorentina in de maag heb ik de overtollige spullen weggegooid en de rest op de vespa vastgebonden. Na afscheid bij het Niki vervolg ik mijn reis richting Siena. Door prachtige velden met zonnebloemen en eindeloze vergezichten over de Toscaanse heuvels beland ik na een kleine 2 uur bij het hostel. Ik blijk een kamer te delen met Alexander, een of andere vage Rus die geen Engels spreekt; het hostelleventje is weer begonnen .

Ciao Tutti!

Jullie hebben nog een verslag van een Italiaanse bruiloft en de laatste dagen tegoed, maar geen tijd! Afgelopen dagen nog archieven moeten bezoeken, kopietjes maken, vespa-monteurs lastig vallen en Florentijnse hapjes en drankjes moeten nuttigen. Maar vandaag, na de voorlopig laatste Bistecca alla Fiorentina bij Mario’s stap ik weer op de vespa om mijn reis te vervolgen en de studie te laten voor wat het is.

De komende vijf weken doorkruis ik zo’n beetje drie kwart Italië als alles goed gaat, daarom hier een klein kaartje, zijn jullie ook weer op de hoogte! Vanuit Florence naar Rome en Napels, via Sardinië terug naar Livorno om uiteindelijk via Genua in Alessandria te belanden. In totaal zo’n 2200 km (?!). Mijn laptop gaat niet mee, dus zullen de berichten wat schaarser worden (Italië staat namelijk niet bekend om zijn fantastische internetverbindingen)maar desalniettemin zal ik jullie op de hoogte houden!

]]> http://www.jorisallavespa.nl/?feed=rss2&p=354 1 http://www.jorisallavespa.nl/?p=336 http://www.jorisallavespa.nl/?p=336#comments Tue, 21 Jul 2009 21:19:51 +0000 Joris http://www.jorisallavespa.nl/?p=336

Sta je vandaag voor een willekeurig rood stoplicht te wachten in Florence:

+ “Ciao! He dat nummerbord, is dat Italiaans?”

- “Ciao, nee ik ben Nederlands, ik heb deze vespa meegenomen vanuit Nederland en maak een reis door Italie voor 5 maanden.”

Er verschijnt een grote glimlach op het gezicht van de Italiaanse meneer op de scooter naast me.

+ “Haha Bravo!!”

- “Bedankt!”

Het stoplicht gaat op groen.

+ “Goede reis, Ciao!”

- “Ciao!”

Mijn dag is weer goed

’soddisfacentemente’

bevredigend, voldoende

(ja krijg dat maar vloeiend uit je strot)

Alla prossima lezione!

15/07/09

Met enkele uren slaap stappen we fris en fruitig (…) opnieuw de stad in. Doordat de eerste dag in het teken stond van rondslenteren is het vandaag tijd voor cultuur, maar niet voor een bezoek aan de ‘mercato del pesce’ ofwel vismarkt te hebben gebracht. Er is wel degelijk veel verse vis aanwezig in Venetië, je moet het alleen weten te vinden. Er staan overal kraampjes met de meest uiteenlopende vis, schaal en schelpdieren en ons ontbijt bestaat uit een partijtje verse, rauwe sardientjes die we samen met een lokale meeuw delen. Die blijkt net zo’n liefhebber te zijn als wij en wijkt niet meer van onze met vis besmuikte handen. Een beter begin van de dag valt niet te wensen!

De dag gaat verder tussen de toeristen op het piazza San Marco met allereerst het Palazzo Ducale op het culturele programma. Deze vroege zetel van de regering heeft een overkill aan wand- en plafondschilderingen waardoor we vervolgens lichtelijk vermoeid, samen met massa’s toeristen, door de San Marco dwalen. Met het imponerende werk van Tintoretto in de Scuola San Rocco sluiten we de dag af en eindigen in een buitenwijk op een terrasje aan het water: met een biertje in de hand gapen naar de vele excentrieke voorbijgangers.

Voorzien van een flesje prosecco gaan we op weg naar het station voor de terugreis. Daar aangekomen blijkt dat we slechts 4 minuten overstap tijd hebben in Bologna, willen we dezelfde avond nog in Florence arriveren. Na bestempeld te zijn als gestoorde Nederlanders (treinen in Italië rijden namelijk zelden op tijd) besluiten we het er toch op te wagen met in het vooruitzicht waarschijnlijk een nachtje op straat slapen in Bologna. Om het avontuur nog spannender te maken missen we een aantal minuten voor vertrek twee kaartjes! Ik zet op slippers een sprint in naar het loket, maar de lachende kaartjesverkoper komt me al tegemoet gelopen met de resterende kaartjes in zijn hand en na opnieuw uitgemaakt te zijn voor gekke Nederlanders weten we nog op tijd in de trein te belanden.

De slippertjes worden in de trein langzaam omgewisseld voor ‘running shoes’ en de spanningen over de overstap nemen langzaam toe. Hoewel Bologna een prima stad is hebben we toch niet zo’n zin om daar te overnachten! Totaal overbodig blijkt later. De trein arriveert ruim op tijd en onze aansluiting heeft een uur vertraging. Italiaans kwartiertje. Op het perron vermaakt Pepe die dezelfde trein moet hebben ons intussen met wilde Italiaanse gebaren en sterke verhalen.

Na een klein uurtje kunnen we onze reis dan toch nog voortzetten,eveneens een bijzondere ervaring. De trein heeft namelijk als eindbestemming de regio Calabria en is vol bepakt met Italiaanse families met kleine kinderen, koffers en huisdieren die in het zuiden de vakantie gaan doorbrengen. Elk vrij plekje in de trein is bezet en met een bescheiden vierkante meter in het gangpad maken wij ook deel uit van deze volksverhuizing, een trein in Azië is er niks bij.

Uiteindelijk zijn we blij als we na zo’n twee uur ons los kunnen wrikken en in Florence uitstappen Einde dag twee,Venetië, pfffff….