Joris alla Vespa

cincin…

La cité libreria café, Borgo San Frediano in Firenze. Een café zoals je ze graag vaker zou zien. Boeken in rijen opgestapeld, houten stoeltjes, schilderijen aan de muur en een mediterraans muziekje op de achtergrond. Het tikkende geluid van de ventilatoren zorgt voor wat extra ritme. Ik besluit om hier de rest van mijn middag door te brengen met literatuur over moderne architectuur.

Het is rustig in de bar. Een verdwaalde student is driftig met een marker in de weer, een chinees skype’t met zijn achtergebleven vriendinnetje en verderop zit een meisje die continu in zich zelf lijkt te mompelen. Raar, maar fascinerend. Buiten razen de toeristen en stadsbussen nietsvermoedend voorbij.  Ze lijken niet echt bewust van de koffiebar ondanks de grote ramen die de gehele gevel in beslag nemen. Het heeft iets voyeuristisch. 

De relaxte sfeer wordt onderbroken door de snerpende stem van een Amerikaans meisje. Ze raakt in gesprek met een Italiaanse jongen die beneden wat klassiekers op de piano pingelt. Niet onverdienstelijk, maar helaas gaat het dwars door de zuidelijke muziek op de achtergrond heen. Ligt het aan mij of is dat gewoon ronduit irritant?

” Questa è la tua prima volta?” vraagt de jongen aan het meisje. Geen reactie. ” Questa è la tua prima volta?” “No, I don’t come here often, this is my first time. I’m from America, Ohio.” 

“….”

Samen met een vriendin vervolgt ze haar gesprek boven. “It’s like, you know…” Toch jammer dat Amerikanen ook relaxte barretjes kunnen vinden.

Het mompelende meisje kijkt af en toe zuchtend op uit haar studieboeken. Als ze vervolgens naar buiten kijkt, lijkt ze een beetje op het meisje van de foto die op de muur naast haar hangt. Een indringende blik.

Mijn interesse valt op de boekenplank naast me. Dit is denk ik de eerste keer dat ik een boek over de Italiaanse politiek en een gids voor Kamasutra op één plank zie staan.  Daar haalt Berlusconi dus zijn inspiratie vandaan.

Ik heb mijn espresso ingeruild voor een vino bianco en tevens het boek dat voor me ligt, dichtgeslagen. Anderhalf uur met dezelfde pagina voor je schiet ook niet op. Vandaag zijn er andere dingen om te bestuderen…

http://www.lacitelibreria.info

Ciao Tutti!

Na weken van eenzaamheid (uhuh) heb ik dan eindelijk gezelschap vanuit Nederland gekregen: miei genitori, oftewel mijn ouders. Omdat ik in Florence verblijf, hadden ze naar eigen zeggen eindelijk een goede reden om een keer naar Italië af te reizen. Onbegrijpelijk dat ze dat nooit eerder gedaan hebben, maar beter laat dan nooit!

Last minute heb ik nog snel een appartementje voor ze kunnen regelen in hartje centrum, helaas geen zwembad waar iedereen bij het NIKI naar snakte (zwembaden gaan hier pas per 1 juni open, hoewel het hier begin mei al 30 graden was…), maar wel dichtbij alle hoogtepunten die Florence te bieden heeft en natuurlijk omringd door alle toeristenbarretjes waar je je scheel betaalt . Dus om ze een beetje tegemoet te komen heb ik ze af en toe maar meegenomen naar plekjes waar de locals komen, zodat ze geen 6 euro voor een cappuccino hoeven te betalen. Hoe nobel…

Hoewel Florence natuurlijk een kunststad bij uitstek is en mijn ouders nu niet direct de meest kunstminnenden zijn, blijft er toch nog genoeg te zien. Piazzale Michelangelo, Boboli tuinen, Fiesole; ze hebben genoeg trappen en heuvels op moeten lopen. Het weer zat niet altijd even mee, maar ik heb ze toch voldaan en afgemat naar Rome gestuurd waar ze ook nog een weekje hebben gezeten. Daar hebben ze blijkbaar ook mijn belangrijkste advies opgevolgd: restaurantjes met tl-licht, tegels en smoezige tafelkleedjes serveren vaak het beste eten! Het blijven rare jongens die Italianen…

Ciao Tutti,

Voor de meeste zal dit geen verrassing zijn, maar er komt natuurlijk ook een moment in Italië dat Joris zijn telefoon weer eens kwijtraakt. Oude gewoontes moet je ook niet willen veranderen. Ik heb nu een flashy oldskool-seventy-style samsung klap-telefoon en bij deze dus mijn nieuwe Italiaanse nummer:

+ 39 346 314 115 9

Omdat mijn NL simkaart niet geaccepteerd wordt in deze flashy telefoon, heb ik geen enkel nummer meer. Dus mocht je willen dat ik je nog kan bereiken, stuur even een smsje of mail met je telefoonnummer!

Ciao!

Ciao Tutti!

Na een lange stilte dan toch maar weer eens een bericht ( schaam..schaam, ik weet het). De dagen vliegen voorbij, over minder dan 2 maandjes verlaat ik Florence en stap ik alweer op la piccola vespa om mijn reis te vervolgen! Het leven is hier nog altijd super! Het Italiaanse leventje heeft hier wel alles: lekker eten/drinken, zonnetje (hoewel de regen nu met bakken neervalt), mooie barretjes,  en zelfs een beetje moderne architectuur

Het onderzoek gaat nog een beetje stroef, afspraken gaan hier op zijn Italiaans en dat houdt in dat ze de helft van de tijd niet doorgaan! Maar goed genoeg tijd dus om een espresso’tje/wijntje te drinken. Stappen hier in Italië is alleen wel wat anders dan dat ze in Nederland gewend zijn. Het bestaat voornamelijk uit op straat hangen met een biertje in de hand, dus het heeft dan ook wel even tijd gekost om een barretje te vinden waar enigszins een klein dansje gewaagd kan worden: Blob.

Omdat deze tent pas om een uur of 2 druk wordt kun je je ook wel voorstellen wat voor figuren hier rondlopen Maar toch top. De eerste keer zijn we door een paar Spanjaarden daarna nog meegenomen naar een louche afterparty-drink-hol. Met een heus membership-kaartje van een sportclub kun je nog tot een uurtje of 7 doorgaan… pfff… ( toch fijn dat de eerste bussen alweer rijden vanaf 6.15)

En jawel, ook de eerste geslaagde BBQ achter de rug! Fatin, studente NIKI, vierde haar verjaardag middels een eetfestijn voor een weeshuis (wat Nederlanders, een verdwaalde Amerikaanse en Spanjaard). Groot succes en eten voor de rest van de week!