Joris alla Vespa

Ciao Tutti!

Jullie hebben nog een verslag van een Italiaanse bruiloft en de laatste dagen tegoed, maar geen tijd! Afgelopen dagen nog archieven moeten bezoeken, kopietjes maken, vespa-monteurs lastig vallen en Florentijnse hapjes en drankjes moeten nuttigen. Maar vandaag, na de voorlopig laatste Bistecca alla Fiorentina bij Mario’s stap ik weer op de vespa om mijn reis te vervolgen en de studie te laten voor wat het is.

De komende vijf weken doorkruis ik zo’n beetje drie kwart Italië als alles goed gaat, daarom hier een klein kaartje, zijn jullie ook weer op de hoogte! Vanuit Florence naar Rome en Napels, via Sardinië terug naar Livorno om uiteindelijk via Genua in Alessandria te belanden. In totaal zo’n 2200 km (?!). Mijn laptop gaat niet mee, dus zullen de berichten wat schaarser worden (Italië staat namelijk niet bekend om zijn fantastische internetverbindingen)maar desalniettemin zal ik jullie op de hoogte houden!

Sta je vandaag voor een willekeurig rood stoplicht te wachten in Florence:

+ “Ciao! He dat nummerbord, is dat Italiaans?”

- “Ciao, nee ik ben Nederlands, ik heb deze vespa meegenomen vanuit Nederland en maak een reis door Italie voor 5 maanden.”

Er verschijnt een grote glimlach op het gezicht van de Italiaanse meneer op de scooter naast me.

+ “Haha Bravo!!”

- “Bedankt!”

Het stoplicht gaat op groen.

+ “Goede reis, Ciao!”

- “Ciao!”

Mijn dag is weer goed

Nu weet ik dat de meeste lezers niet echt thuis zullen zijn in de Italiaanse taal, maar af en toe kom je toch woorden tegen die een groter publiek verdienen . Vandaar dus een woord van maandag 20 juli :

’soddisfacentemente’

bevredigend, voldoende

(ja krijg dat maar vloeiend uit je strot)

Alla prossima lezione!

Bij het updaten is de vespa-afbeelding in de kop van deze pagina verdwenen. Geen zorgen, de vespa leeft nog steeds . Hij komt terug!

15/07/09

Met enkele uren slaap stappen we fris en fruitig (…) opnieuw de stad in. Doordat de eerste dag in het teken stond van rondslenteren is het vandaag tijd voor cultuur, maar niet voor een bezoek aan de ‘mercato del pesce’ ofwel vismarkt te hebben gebracht. Er is wel degelijk veel verse vis aanwezig in Venetië, je moet het alleen weten te vinden. Er staan overal kraampjes met de meest uiteenlopende vis, schaal en schelpdieren en ons ontbijt bestaat uit een partijtje verse, rauwe sardientjes die we samen met een lokale meeuw delen. Die blijkt net zo’n liefhebber te zijn als wij en wijkt niet meer van onze met vis besmuikte handen. Een beter begin van de dag valt niet te wensen!

De dag gaat verder tussen de toeristen op het piazza San Marco met allereerst het Palazzo Ducale op het culturele programma. Deze vroege zetel van de regering heeft een overkill aan wand- en plafondschilderingen waardoor we vervolgens lichtelijk vermoeid, samen met massa’s toeristen, door de San Marco dwalen. Met het imponerende werk van Tintoretto in de Scuola San Rocco sluiten we de dag af en eindigen in een buitenwijk op een terrasje aan het water: met een biertje in de hand gapen naar de vele excentrieke voorbijgangers.

Voorzien van een flesje prosecco gaan we op weg naar het station voor de terugreis. Daar aangekomen blijkt dat we slechts 4 minuten overstap tijd hebben in Bologna, willen we dezelfde avond nog in Florence arriveren. Na bestempeld te zijn als gestoorde Nederlanders (treinen in Italië rijden namelijk zelden op tijd) besluiten we het er toch op te wagen met in het vooruitzicht waarschijnlijk een nachtje op straat slapen in Bologna. Om het avontuur nog spannender te maken missen we een aantal minuten voor vertrek twee kaartjes! Ik zet op slippers een sprint in naar het loket, maar de lachende kaartjesverkoper komt me al tegemoet gelopen met de resterende kaartjes in zijn hand en na opnieuw uitgemaakt te zijn voor gekke Nederlanders weten we nog op tijd in de trein te belanden.

De slippertjes worden in de trein langzaam omgewisseld voor ‘running shoes’ en de spanningen over de overstap nemen langzaam toe. Hoewel Bologna een prima stad is hebben we toch niet zo’n zin om daar te overnachten! Totaal overbodig blijkt later. De trein arriveert ruim op tijd en onze aansluiting heeft een uur vertraging. Italiaans kwartiertje. Op het perron vermaakt Pepe die dezelfde trein moet hebben ons intussen met wilde Italiaanse gebaren en sterke verhalen.

Na een klein uurtje kunnen we onze reis dan toch nog voortzetten,eveneens een bijzondere ervaring. De trein heeft namelijk als eindbestemming de regio Calabria en is vol bepakt met Italiaanse families met kleine kinderen, koffers en huisdieren die in het zuiden de vakantie gaan doorbrengen. Elk vrij plekje in de trein is bezet en met een bescheiden vierkante meter in het gangpad maken wij ook deel uit van deze volksverhuizing, een trein in Azië is er niks bij.

Uiteindelijk zijn we blij als we na zo’n twee uur ons los kunnen wrikken en in Florence uitstappen Einde dag twee,Venetië, pfffff….

(klik op de foto voor meer foto’s)

14/07/09

Na een lang verblijf in Florence wordt het toch weer eens tijd om de reislust wat ruimte te geven. Het duurt nog even voordat de vespa weer van stal gehaald wordt voor een 5-weekse rondreis naar het zuiden, maar de Italiaanse trein brengt dit keer de volgende bestemming: Venetië. Hoewel ik al menigmaal in Italië ben geweest, heb ik nooit het toeristen-mekka bezocht. Lukas wil ook even zijn scriptie bezigheden laten voor wat het is, dus samen besluiten we om half vijf ’s nachts de trein naar het noorden te nemen.

Na zo’n 5 1/2 uur geterroriseerd te zijn door Portugese nerds, druk discussiërend met een laptop, een jongen met Gloria Estefan keihard door zijn oordoppen en een ontbijt-stop van 1 1/2 uur in Bologna, rijden we om 10.00 de Italiaanse romantiek binnen, Venetië dus… (Ach, je moet ook niet zeuren voor een treinreis die € 14,70 kost).

Venetie is water, gondels en ……………toeristen! Juli blijkt de beste tijd om naar deze stad te komen, althans dat moeten veel mensen gedacht hebben. De stad is afgeladen vol met Amerikanen, Fransen, Duitsers, Nederlanders en een enkele Italiaanse inwoner die deze toeristen natuurlijk graag een duur kopje koffie of een wijntje verkoopt. De stad bestaat uit kleine steegjes dus wordt je vanzelf meegevoerd in de mensenmassa richting het San Marco plein, maar als je de buitenwijken induikt krijg je een betere indruk van de Venetiaanse atmosfeer. Ik begrijp best dat er jaarlijks duizenden stelletjes naar Venetië komen voor een romantisch onderonsje. Hoe ‘cheesy’ het ook klinkt; wanneer je je onttrekt aan de grote stroom toeristen en meandert door de kleine steegjes wordt de charme van de stad over duidelijk. Elke reisgids raad je aan om te verdwalen in de oneindige kleine straatjes en of je nu wilt of niet, verdwalen zul je en dat blijkt toch fantastisch!

In een stad gebouwd op 117 eilandjes verwacht je bovenal veel verse vis in pittoreske restaurantjes. Daarom op zoek naar een klein restaurantje waar de verse vis op je bord zou spartelen. Een eerste illusie armer: het bleek een grotere zoektocht dan verwacht. Binnen het hart van het centrum was geen enkel fatsoenlijk restaurantje te vinden en na navraag bij een Venetiaan werd al snel duidelijk dat we voor de lunch niks gingen vinden, tenzij we tientallen euro’s voor een gerecht wilde betalen. Peccato!

Aan het eind van de dag hebben we ons kunnen troosten met vino bianco en een plateau met gerookte zalm, tonijn en scholfilet. Schrale troost helaas… Ze zeggen echter dat vis moet zwemmen, dus hebben we dat gedeelte dubbel en dwars ingehaald. Om de hoek bij het hostel zit een klein wijnzaakje waar je voor een petfles van 1,5 liter koude prosecco slechts €3,70 betaalt. Tijd om de fles soldaat te maken in het hostel.

Het hostel blijkt volledig vol te zitten en dat zorgt voor een gezellige levendigheid. Na een ‘overheerlijk’, gezamenlijk bordje rijst met een maïskorrel, tomatenpartje en een verdwaald stukje ham (gegeven paard moet je nooit in de bek kijken) vloeien de biertjes en de waterpijp rijkelijk. De dag wordt afgesloten met een social drink, San Marco ‘by night’ en na vervolgend hopeloos verdwaald te zijn, beland ik voldaan in een brak stapelbedje van het hostel.

Op 24 juni is het in Florence groot feest! Deze dag wordt San Giovanni, de patroonheilige van de stad geëerd. Een van de belangrijkste spektakels op deze dag is het Calcio Storico, vrij vertaald: middeleeuws voetbal. Dit spel wordt al gespeeld sinds de 16e eeuw en vormt een grote traditie in Florence. Vier teams van 27 personen afkomstig uit de 4 quartieres van Florence nemen het tegen elkaar op. Al enkele weken ligt er op Piazza Santa Croce een grote zandbak omringt door tribunes waar het schouwspel plaatsvind. Dit alles tegen de achtergrond van de Santa Croce.  Vandaag is het trouwens de grote finale nadat er al twee eerdere speeldagen zijn geweest.

Het spel houdt het midden tussen rugby en voetbal en laat het op het oerinstinct van de Florentijnse man aankomen. De bedoeling is dat je de bal over een achterlijn/muur van de tegenpartij heen krijgt en voor de rest zijn er eigenlijk geen regels, als de bal er maar komt. Klinkt goed . Tot een aantal jaren geleden ging het er vrij ruig aan toe en bestonden de teams voornamelijk uit ex-bajesklanten, maar omdat blijkbaar menig speler met ambulance werd afgevoerd hebben ze het spelletje wat softer gemaakt. Een typisch Florentijnse traditie, dus ik besluit ook om naar een stel woeste halfnaakte mannen te kijken (toch jammer dat vrouwelijk modderworstelen niet een eeuwenoude traditie is).

Voordat de Rossi het tegen de Blu opnemen is er eerst nog een parade door de stad in middeleeuwse kostuums, waarin de teams uit verschillende wijken worden begeleid door tromgeroffel en belangrijke historische figuren uit de geschiedenis van het calcio en Florence. Alsof de Heilige heer meekijkt vanuit de Santa Croce begint de zon te schijnen wanneer de kopgroep van de parade binnendruppelt. Iedereen wordt aangekondigd en langzaam stroomt het plein vol, dan volgen er nog wat officiële saluutschoten en een dansje van mannen in panty’s die vlaggetjes overgooien. Hoewel het  er spectaculair uit ziet, valt het niet echt stoer te noemen.

Als alleen nog de Rossi en de Blu over zijn, begint het spel ineens. De zandbak staat vol met mannen in een middeleeuwse broek die elkaar te lijf gaan. Hier tussen wandelen nog enkele scheidsrechters die de boel in de gaten moeten houden. In 1 woord: hilarisch! Het spel is een combinatie van elkaar zo hard mogelijk onderuit maaien en homo-erotische standjes. De helft van de spelers is bezig met de bal en de andere helft is zogezegd bezig met elkaar . Wanneer je blijkbaar iemand onderuit trekt of vastpakt, moet je samen blijven liggen en kun je niet deelnemen aan het spel. Het resultaat is dus een chaotisch zootje die in een grote zandbak rolt!

Halverwege begin ik de puntentelling een beetje te snappen en is het duidelijk dat de Blu, waar ik op de tribune zit, het moet afleggen tegen de Rossi. Einduitslag na een uur spelen : 12,5 – 2,5 ( ja precies, je kunt ook halve punten scoren, vraag me alleen niet waarom).

De sfeer op de tribunes blijft ondanks de afgang top. Enthousiaste aanmoedigingen worden afgewisseld met hoongelach en opmerkingen over kamasutra-standjes. Wanneer het eindsignaal klinkt vertrekt de parade weer in vol ornaat van het plein en laat een enkele fotograaf achter om de verlaten, kapot getrokken t-shirts van de spelers vast te leggen.