Joris alla Vespa

(klik op de foto voor meer foto’s)

14/07/09

Na een lang verblijf in Florence wordt het toch weer eens tijd om de reislust wat ruimte te geven. Het duurt nog even voordat de vespa weer van stal gehaald wordt voor een 5-weekse rondreis naar het zuiden, maar de Italiaanse trein brengt dit keer de volgende bestemming: Venetië. Hoewel ik al menigmaal in Italië ben geweest, heb ik nooit het toeristen-mekka bezocht. Lukas wil ook even zijn scriptie bezigheden laten voor wat het is, dus samen besluiten we om half vijf ’s nachts de trein naar het noorden te nemen.

Na zo’n 5 1/2 uur geterroriseerd te zijn door Portugese nerds, druk discussiërend met een laptop, een jongen met Gloria Estefan keihard door zijn oordoppen en een ontbijt-stop van 1 1/2 uur in Bologna, rijden we om 10.00 de Italiaanse romantiek binnen, Venetië dus… (Ach, je moet ook niet zeuren voor een treinreis die € 14,70 kost).

Venetie is water, gondels en ……………toeristen! Juli blijkt de beste tijd om naar deze stad te komen, althans dat moeten veel mensen gedacht hebben. De stad is afgeladen vol met Amerikanen, Fransen, Duitsers, Nederlanders en een enkele Italiaanse inwoner die deze toeristen natuurlijk graag een duur kopje koffie of een wijntje verkoopt. De stad bestaat uit kleine steegjes dus wordt je vanzelf meegevoerd in de mensenmassa richting het San Marco plein, maar als je de buitenwijken induikt krijg je een betere indruk van de Venetiaanse atmosfeer. Ik begrijp best dat er jaarlijks duizenden stelletjes naar Venetië komen voor een romantisch onderonsje. Hoe ‘cheesy’ het ook klinkt; wanneer je je onttrekt aan de grote stroom toeristen en meandert door de kleine steegjes wordt de charme van de stad over duidelijk. Elke reisgids raad je aan om te verdwalen in de oneindige kleine straatjes en of je nu wilt of niet, verdwalen zul je en dat blijkt toch fantastisch!

In een stad gebouwd op 117 eilandjes verwacht je bovenal veel verse vis in pittoreske restaurantjes. Daarom op zoek naar een klein restaurantje waar de verse vis op je bord zou spartelen. Een eerste illusie armer: het bleek een grotere zoektocht dan verwacht. Binnen het hart van het centrum was geen enkel fatsoenlijk restaurantje te vinden en na navraag bij een Venetiaan werd al snel duidelijk dat we voor de lunch niks gingen vinden, tenzij we tientallen euro’s voor een gerecht wilde betalen. Peccato!

Aan het eind van de dag hebben we ons kunnen troosten met vino bianco en een plateau met gerookte zalm, tonijn en scholfilet. Schrale troost helaas… Ze zeggen echter dat vis moet zwemmen, dus hebben we dat gedeelte dubbel en dwars ingehaald. Om de hoek bij het hostel zit een klein wijnzaakje waar je voor een petfles van 1,5 liter koude prosecco slechts €3,70 betaalt. Tijd om de fles soldaat te maken in het hostel.

Het hostel blijkt volledig vol te zitten en dat zorgt voor een gezellige levendigheid. Na een ‘overheerlijk’, gezamenlijk bordje rijst met een maïskorrel, tomatenpartje en een verdwaald stukje ham (gegeven paard moet je nooit in de bek kijken) vloeien de biertjes en de waterpijp rijkelijk. De dag wordt afgesloten met een social drink, San Marco ‘by night’ en na vervolgend hopeloos verdwaald te zijn, beland ik voldaan in een brak stapelbedje van het hostel.

Op 24 juni is het in Florence groot feest! Deze dag wordt San Giovanni, de patroonheilige van de stad geëerd. Een van de belangrijkste spektakels op deze dag is het Calcio Storico, vrij vertaald: middeleeuws voetbal. Dit spel wordt al gespeeld sinds de 16e eeuw en vormt een grote traditie in Florence. Vier teams van 27 personen afkomstig uit de 4 quartieres van Florence nemen het tegen elkaar op. Al enkele weken ligt er op Piazza Santa Croce een grote zandbak omringt door tribunes waar het schouwspel plaatsvind. Dit alles tegen de achtergrond van de Santa Croce.  Vandaag is het trouwens de grote finale nadat er al twee eerdere speeldagen zijn geweest.

Het spel houdt het midden tussen rugby en voetbal en laat het op het oerinstinct van de Florentijnse man aankomen. De bedoeling is dat je de bal over een achterlijn/muur van de tegenpartij heen krijgt en voor de rest zijn er eigenlijk geen regels, als de bal er maar komt. Klinkt goed . Tot een aantal jaren geleden ging het er vrij ruig aan toe en bestonden de teams voornamelijk uit ex-bajesklanten, maar omdat blijkbaar menig speler met ambulance werd afgevoerd hebben ze het spelletje wat softer gemaakt. Een typisch Florentijnse traditie, dus ik besluit ook om naar een stel woeste halfnaakte mannen te kijken (toch jammer dat vrouwelijk modderworstelen niet een eeuwenoude traditie is).

Voordat de Rossi het tegen de Blu opnemen is er eerst nog een parade door de stad in middeleeuwse kostuums, waarin de teams uit verschillende wijken worden begeleid door tromgeroffel en belangrijke historische figuren uit de geschiedenis van het calcio en Florence. Alsof de Heilige heer meekijkt vanuit de Santa Croce begint de zon te schijnen wanneer de kopgroep van de parade binnendruppelt. Iedereen wordt aangekondigd en langzaam stroomt het plein vol, dan volgen er nog wat officiële saluutschoten en een dansje van mannen in panty’s die vlaggetjes overgooien. Hoewel het  er spectaculair uit ziet, valt het niet echt stoer te noemen.

Als alleen nog de Rossi en de Blu over zijn, begint het spel ineens. De zandbak staat vol met mannen in een middeleeuwse broek die elkaar te lijf gaan. Hier tussen wandelen nog enkele scheidsrechters die de boel in de gaten moeten houden. In 1 woord: hilarisch! Het spel is een combinatie van elkaar zo hard mogelijk onderuit maaien en homo-erotische standjes. De helft van de spelers is bezig met de bal en de andere helft is zogezegd bezig met elkaar . Wanneer je blijkbaar iemand onderuit trekt of vastpakt, moet je samen blijven liggen en kun je niet deelnemen aan het spel. Het resultaat is dus een chaotisch zootje die in een grote zandbak rolt!

Halverwege begin ik de puntentelling een beetje te snappen en is het duidelijk dat de Blu, waar ik op de tribune zit, het moet afleggen tegen de Rossi. Einduitslag na een uur spelen : 12,5 – 2,5 ( ja precies, je kunt ook halve punten scoren, vraag me alleen niet waarom).

De sfeer op de tribunes blijft ondanks de afgang top. Enthousiaste aanmoedigingen worden afgewisseld met hoongelach en opmerkingen over kamasutra-standjes. Wanneer het eindsignaal klinkt vertrekt de parade weer in vol ornaat van het plein en laat een enkele fotograaf achter om de verlaten, kapot getrokken t-shirts van de spelers vast te leggen.

cincin…

La cité libreria café, Borgo San Frediano in Firenze. Een café zoals je ze graag vaker zou zien. Boeken in rijen opgestapeld, houten stoeltjes, schilderijen aan de muur en een mediterraans muziekje op de achtergrond. Het tikkende geluid van de ventilatoren zorgt voor wat extra ritme. Ik besluit om hier de rest van mijn middag door te brengen met literatuur over moderne architectuur.

Het is rustig in de bar. Een verdwaalde student is driftig met een marker in de weer, een chinees skype’t met zijn achtergebleven vriendinnetje en verderop zit een meisje die continu in zich zelf lijkt te mompelen. Raar, maar fascinerend. Buiten razen de toeristen en stadsbussen nietsvermoedend voorbij.  Ze lijken niet echt bewust van de koffiebar ondanks de grote ramen die de gehele gevel in beslag nemen. Het heeft iets voyeuristisch. 

De relaxte sfeer wordt onderbroken door de snerpende stem van een Amerikaans meisje. Ze raakt in gesprek met een Italiaanse jongen die beneden wat klassiekers op de piano pingelt. Niet onverdienstelijk, maar helaas gaat het dwars door de zuidelijke muziek op de achtergrond heen. Ligt het aan mij of is dat gewoon ronduit irritant?

” Questa è la tua prima volta?” vraagt de jongen aan het meisje. Geen reactie. ” Questa è la tua prima volta?” “No, I don’t come here often, this is my first time. I’m from America, Ohio.” 

“….”

Samen met een vriendin vervolgt ze haar gesprek boven. “It’s like, you know…” Toch jammer dat Amerikanen ook relaxte barretjes kunnen vinden.

Het mompelende meisje kijkt af en toe zuchtend op uit haar studieboeken. Als ze vervolgens naar buiten kijkt, lijkt ze een beetje op het meisje van de foto die op de muur naast haar hangt. Een indringende blik.

Mijn interesse valt op de boekenplank naast me. Dit is denk ik de eerste keer dat ik een boek over de Italiaanse politiek en een gids voor Kamasutra op één plank zie staan.  Daar haalt Berlusconi dus zijn inspiratie vandaan.

Ik heb mijn espresso ingeruild voor een vino bianco en tevens het boek dat voor me ligt, dichtgeslagen. Anderhalf uur met dezelfde pagina voor je schiet ook niet op. Vandaag zijn er andere dingen om te bestuderen…

http://www.lacitelibreria.info

Ciao Tutti!

Na weken van eenzaamheid (uhuh) heb ik dan eindelijk gezelschap vanuit Nederland gekregen: miei genitori, oftewel mijn ouders. Omdat ik in Florence verblijf, hadden ze naar eigen zeggen eindelijk een goede reden om een keer naar Italië af te reizen. Onbegrijpelijk dat ze dat nooit eerder gedaan hebben, maar beter laat dan nooit!

Last minute heb ik nog snel een appartementje voor ze kunnen regelen in hartje centrum, helaas geen zwembad waar iedereen bij het NIKI naar snakte (zwembaden gaan hier pas per 1 juni open, hoewel het hier begin mei al 30 graden was…), maar wel dichtbij alle hoogtepunten die Florence te bieden heeft en natuurlijk omringd door alle toeristenbarretjes waar je je scheel betaalt . Dus om ze een beetje tegemoet te komen heb ik ze af en toe maar meegenomen naar plekjes waar de locals komen, zodat ze geen 6 euro voor een cappuccino hoeven te betalen. Hoe nobel…

Hoewel Florence natuurlijk een kunststad bij uitstek is en mijn ouders nu niet direct de meest kunstminnenden zijn, blijft er toch nog genoeg te zien. Piazzale Michelangelo, Boboli tuinen, Fiesole; ze hebben genoeg trappen en heuvels op moeten lopen. Het weer zat niet altijd even mee, maar ik heb ze toch voldaan en afgemat naar Rome gestuurd waar ze ook nog een weekje hebben gezeten. Daar hebben ze blijkbaar ook mijn belangrijkste advies opgevolgd: restaurantjes met tl-licht, tegels en smoezige tafelkleedjes serveren vaak het beste eten! Het blijven rare jongens die Italianen…

Ciao Tutti,

Voor de meeste zal dit geen verrassing zijn, maar er komt natuurlijk ook een moment in Italië dat Joris zijn telefoon weer eens kwijtraakt. Oude gewoontes moet je ook niet willen veranderen. Ik heb nu een flashy oldskool-seventy-style samsung klap-telefoon en bij deze dus mijn nieuwe Italiaanse nummer:

+ 39 346 314 115 9

Omdat mijn NL simkaart niet geaccepteerd wordt in deze flashy telefoon, heb ik geen enkel nummer meer. Dus mocht je willen dat ik je nog kan bereiken, stuur even een smsje of mail met je telefoonnummer!

Ciao!

Ciao Tutti!

Na een lange stilte dan toch maar weer eens een bericht ( schaam..schaam, ik weet het). De dagen vliegen voorbij, over minder dan 2 maandjes verlaat ik Florence en stap ik alweer op la piccola vespa om mijn reis te vervolgen! Het leven is hier nog altijd super! Het Italiaanse leventje heeft hier wel alles: lekker eten/drinken, zonnetje (hoewel de regen nu met bakken neervalt), mooie barretjes,  en zelfs een beetje moderne architectuur

Het onderzoek gaat nog een beetje stroef, afspraken gaan hier op zijn Italiaans en dat houdt in dat ze de helft van de tijd niet doorgaan! Maar goed genoeg tijd dus om een espresso’tje/wijntje te drinken. Stappen hier in Italië is alleen wel wat anders dan dat ze in Nederland gewend zijn. Het bestaat voornamelijk uit op straat hangen met een biertje in de hand, dus het heeft dan ook wel even tijd gekost om een barretje te vinden waar enigszins een klein dansje gewaagd kan worden: Blob.

Omdat deze tent pas om een uur of 2 druk wordt kun je je ook wel voorstellen wat voor figuren hier rondlopen Maar toch top. De eerste keer zijn we door een paar Spanjaarden daarna nog meegenomen naar een louche afterparty-drink-hol. Met een heus membership-kaartje van een sportclub kun je nog tot een uurtje of 7 doorgaan… pfff… ( toch fijn dat de eerste bussen alweer rijden vanaf 6.15)

En jawel, ook de eerste geslaagde BBQ achter de rug! Fatin, studente NIKI, vierde haar verjaardag middels een eetfestijn voor een weeshuis (wat Nederlanders, een verdwaalde Amerikaanse en Spanjaard). Groot succes en eten voor de rest van de week!

Afgelopen woensdag ben ik door de directeur van het NIKI voorgesteld aan een Italiaanse architect Carlo Achilli, een op en top Italiaanse man (inclusief hele grote witte sportschoenen, incredibile) die me verder begeleidt bij mijn onderzoek . Carlo geeft les aan de Roger Williams University en heeft een architectuurstudio in Florence en Orvieto.

Het instituut waar hij normaal les geeft zit in een prachtig pand vlakbij de Arno in 1 van de leukste wijken van Florence. Overal kleine barretjes en restaurantjes waar volgens hem wel een wijntje gedronken moet worden. Hij zal me de eerste weken op gang helpen met mijn onderzoek naar het Palazzo di Giustizia in de Novoli wijk buiten het centrum, hoewel na zo’n 10 minuten blijkt dat Florence toch ook wel degelijk andere interessante projecten heeft op het gebied van hedendaagse architectuur. Het onderwerp van mijn onderzoek wordt dus wellicht wel compleet omgegooid.

Hij heeft me namelijk een kaart gegeven met alle hoogtepunten op het gebied van de moderne architectuur en verrassend genoeg blijkt er heel veel binnen de oude stadsgrenzen te liggen. Met deze kaart op zak ben ik op de vespa al enkele keren op pad gegaan. Carlo blijkt onder de indruk van het vespa avontuur al verklaart hij me wel voor gek dat ik op een 50cctje rondrij, ach ja die Italianen zijn ook niet altijd goed bij hun hoofd .

De komende weken kan ik dus werken op het instituut bij de Arno. Ik heb een sleutel gekregen en kan gaan en komen wanneer ik wil. Helaas zitten er geen andere studenten omdat het semester is afgelopen, maar misschien is dat wel beter voor mijn onderzoek. Omdat ik de eerste student bij het NIKI ben die bezig is met moderne architectuur ben ik een soort pilot-project voor het NIKI. De directeur is echter heel enthousiast dus dat moet vast wel loslopen. Ik ben benieuwd…

Ciao Tutti! Come stai? Io sto bene. Il tempo a Firenze e bello!

2 weekjes Italiaans zitten er inmiddels op en zoals jullie kunnen zien spreek ik nu vloeiend Italiaans!! (bijna dan…). Mijn dagen zijn niet langer gevuld met het blokken op Italiaanse grammatica, dus nu zal ik het maar gewoon in de praktijk moeten brengen! Vino’tje hier, paninotje daar, non e un problema.

Heb inmiddels met de directeur gesproken en ik zal woensdag worden voorgesteld aan twee Italianen die me op weg moeten gaan helpen met mijn onderzoek naar het nieuwe Palazzo di Giustizia van Leonardo Ricci. Heb momenteel dus nog even paar daagjes vrij om lekker door de stad te dwalen en van het zonnetje te genieten (het is hier zo’n 27 graden dus genoeg zon). 

Afgelopen week vooral gestudeerd en een enkele avond een biertje gedronken. Het uitgaan in Florence, zo ver ik het gezien heb en dat is nog niet veel , bestaat voornamelijk uit het hangen op straat met een biertje in de hand. Aantal tentjes gezien, maar moet de hotspots nog een beetje ontdekken.

Afgelopen zondag nog met la vespa door Toscane gecruised, dat was in 1 woord heerlijk! De uitzichten zijn werkelijk uniek en het ene dorpje is nog kleiner en meer Italiaans dan het andere. Viel bovendien met mijn neus in de boter bij San Casciano, een plaatsje met toevallig gratis proeverij-tjes van hapjes en wijn.

Het lekkere weer vraagt echter om een barbeque, dus die ga ik nu even bij een Italiaanse blokker op de kop tikken. Zoals je kunt zien op de foto’s van het NIKI past er in de tuin wel een klein barbeknoei-feestje. Nu mijn dagen niet langer gevuld zijn met les zal ik mijn ervaringen hier wat meer bijhouden! Ciao!